فیلم Caught Stealing جدیدترین ساخته دارن آرونوفسکی است که توانسته نمرات خوبی از منتقدان بگیرد.
فیلم Caught Stealing ساختهی دارن آرونوفسکی، یک اثر مهیج و جنایی تاریک و پرهیجان است که در محلهٔ Lower East Side نیویورک در دهه ۱۹۹۰ رخ میدهد. فیلم بر اساس رمان چارلی هیوستون با همین نام ساخته شده است که خود وی نگارش فیلمنامه فیلم را نیز بر عهده داشته است.
در این فیلم، آستین باتلر در نقش هنک تامپسون ظاهر میشود؛ یک بازیکن سابق بیسبال که حالا بهعنوان بارتندر مشغول کار است و پس از قبول یک لطف ساده یعنی نگهداری از گربه همسایه، باعث درگیر شدنش با گروههای جنایتکار چون روسها، مافیای یهودی و گانگسترهای متنوع دیگر میشود. در کنار آستین باتلر بازیگران دیگری نیز در این اثر سینمایی هنرنمایی میکنند که شامل زوئی کراویتز، رجینا کینگ، مت اسمیت، لیو شرایبر، وینسنت دن آفریو، گریفین دان، بد بانی و کارول کین است.
منتقدان بر این باور هستند که فیلم Caught Stealing یک بازگشت آزاد و رها است و بهخوبی کاریزمای ستارهای آستین باتلر را به نمایش میگذارد و در عین حال، تغییر لحنی شگفتانگیز و سَبکبالانهای برای دارن آرونوفسکی به شمار میرود.
تاکنون در وب سایت راتن تومیتوز ۱۵۲ نقد برای فیلم Caught Stealing منتشر شده که امتیاز ۸۴ درصد را برای آن به همراه داشته است. در وب سایت متاکریتیک نیز امتیاز ۶۵ از صد برای این فیلم به ثبت رسیده که بر اساس ۴۳ نقد منتشر شده برای آن در این وب سایت است. در ادامه نظر منتقدان درباره این فیلم را مشاهده میکنید.
نظر منتقدان درباره فیلم Caught Stealing
- راتن تومیتوز | ۱۵۲ نقد – امتیاز ۸۴ درصد
- ۴متاکریتیک | ۴۳ نقد – امتیاز ۶۵ از صد

«۱۰۰/۱۰۰ Original-Cin | منتقد: کریس نایت»
این فیلم یک سفر پرسرعت و لذتبخش است که حتی در نقشهای کوچک هم از حضور استعدادهای درخشان جان میگیرد.
«۸۸/۱۰۰ RogerEbert.com | منتقد: نل مینو»
یک فیلمنامه محکم و پرپیچوخم، خطرات معنادار، کارگردانی برجسته توسط دارن آرونوفسکی و یک گروه بازیگری درجه یک، دست به دست هم دادهاند تا یک اثر مهیج تیز و رضایتبخش را در قالب Caught Stealing ارائه کنند.
«۸۰/۱۰۰ Variety | منتقد: پیتر دبروژ»
در نگاه نخست، فیلم Caught Stealing شاید شبیه آن چیزی نباشد که از کارگردان فیلمهایی چون Pi، فیلم The Wrestler یا فیلم The Whale انتظار داریم، اما حقیقت این است که آرونوفسکی ما را به هانک، قهرمان این داستان، به همان نزدیکی میبرد که به شخصیتهای قبلیاش نزدیک شده بود.
«۸۰/۱۰۰ The Guardian | منتقد: پیتر بردشاو»
فیلم Caught Stealing نمایشی بسیار سرگرمکننده است.
«۸۰/۱۰۰ Collider | منتقد: راس بونیم»
در سطح ظاهری، شاید فیلم شبیه به اثری از آرونوفسکی نباشد، اما وقتی عمیقتر نگاه کنید، مشخص میشود که این درام-کمدی جنایی دقیقاً همان نوع اثری است که میتوان از او انتظار داشت. فیلم از ورود به تاریکترین نقاط ابایی ندارد، اما همیشه راهی پیدا میکند تا قصه دوباره سرگرمکننده شود.
«۸۰/۱۰۰ The Hollywood Reporter | منتقد: کارین جیمز»
فیلم Caught Stealing یک استثنا است؛ حبابی تیره از سرگرمی که همین عجیبوغریب بودنش باعث درخشندگی فیلم میشود.
«۷۶/۱۰۰ TheWrap | منتقد: ویلیام بیبیانی»
بالاخره فیلمی از آرونوفسکی که حس نمیکنیم او از تماشاگر متنفر است. چه دنیای تازه و شگفتانگیزی که چنین فیلمهایی در آن ساخته میشوند.
«۷۵/۱۰۰ Slashfilm | منتقد: رایان اسکات»
گاهی فقط میخواهید یک مرد خوشچهره را تماشا کنید که سعی دارد از دردسر بیرون بیاید، در حالی که باید مراقب یک گربه بداخلاق و پشمالو هم باشد. ما به فیلمهای مدرن بیشتری مثل Caught Stealing نیاز داریم.
«۷۵/۱۰۰ The Playlist | منتقد: رودریگو پرز»
اگر به دنبال یک اثر مهیج سرگرمکننده و فرار از واقعیت هستید، فیلم Caught Stealing میتواند برایتان کافی باشد. اما اگر چیزی عمیقتر و جدیتر میخواهید، ممکن است کمی احساس فریبخوردگی کنید. با این حال باید به آرونوفسکی اعتبار داد که با ظرافت توجه شما را جلب میکند و با استایل خاص خودش یک پایگاه طرفداران تازه شکل میدهد.
«۷۰/۱۰۰ Screen Rant | منتقد: مای عبدالباکی»
فیلم Caught Stealing اثر جدید و جالب در کارنامه آرونوفسکی است؛ هم به عمد خندهدار و هم تلخ و سیاه است، اما از ما میخواهد که آن را جدی بگیریم.
«۶۰/۱۰۰ Empire | منتقد: بن تراویس»
در بیشتر مواقع، فیلم Caught Stealing یک سواری پرهیجان و شلوغ است که با بافت خشن نیویورک همراه میشود، اما لبههای تیزتر داستان کمتر قابل تحمل هستند.
«۶۰/۱۰۰ Screen Daily | منتقد: رابرت دنیلز»
اگرچه فیلم پر از خونریزی و خیانتهای پیاپی است، اما زمانی بهترین حالت خود را دارد که لحن عجیبتر و غیرمنتظرهاش مخاطب را غافلگیر میکند.
«۵۸/۱۰۰ IndieWire | منتقد: دیوید ارلیچ»
با تمام جزئیات تصویری فیلم که در نیویورک بازسازیشده و مطابق با فضای سال ۱۹۹۸ (از لباسها و موسیقی گرفته تا لوکیشنها) شکل گرفته، شیوه اغراقآمیز در پرداخت نقاط کلیدی داستان و ضربآهنگها کمی ناهماهنگ به نظر میرسد. فیلم چندان نمیدرخشد، دستکم تا پرده پایانی، جایی که آرونوفسکی بالاخره قطعات پراکندهاش را کنار هم قرار میدهد و نشانههایی از آنچه میخواست ثبت کند آشکار میشود.


source